Mijn verhaal…


Sommige dingen zie je niet; die voel je. Sommige dingen komen niet vanuit kennis, maar vanuit weten. Albert Einstein zei altijd: “De intuïtie is een godsgeschenk en de ratio is zijn dienaar.” Hoog-sensitieve mensen voelen vaak nog een laagje dieper. Een prachtig cadeau. Da’s alleen niet altijd makkelijk om mee om te gaan. Om te begrijpen dat het een kracht is.

Ik zie dat nu, maar geloof me… ik heb ook zo mijn strubbelingen gehad. Mijn reis om te komen waar ik nu ben is niet altijd vlekkeloos verlopen. Toen ik vijf was werd ik seksueel misbruikt door een oudere buurjongen. Het was vervolgens heel verwarrend voor me dat mijn ouders me niet geloofden.

Op diezelfde leeftijd begon ik dingen te zien en te voelen. Anders dan mijn leeftijdgenoten. Ik zag de wereld anders. Reageerde anders op situaties. Al gauw werd ik gezien als een vreemde vogel en werd ik de pispaal van de klas. Mijn les? Je kan dat wat je écht voelt, denkt en wil zeggen maar beter verbergen. Doen wat anderen verwachten.

Mijn moeder snapte er ook niets van. Toen ik zei dat ik oma had gezien, stuurde ze me meteen naar de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. Oma was namelijk al een poosje overleden.

Al deze gebeurtenissen hadden impact op hoe ik me ging gedragen. Hoe ik mijn echte ik weg ging stoppen. Bovendien kreeg ik van huis uit mee dat je met schreeuwen meer voor elkaar kreeg. De ruzies tussen mijn ouders voelden als mijn schuld. Het wegdrukken, het schuldgevoel… dat had behoorlijk wat impact. Leven werd overleven.

Van mijn jaren bij de landmacht tot mijn carrière als ICT’er… aan de buitenkant leek het allemaal te kloppen. Mensen zagen me als een geliefd, succesvol persoon die alles voor elkaar had, sterk en stoer was.

In werkelijkheid cijferde ik mezelf constant weg in vriendschaps- en liefdesrelaties, maar ook in m'n werk. Ik nam klussen aan die ver onder mijn niveau lagen en had ik geen plezier meer in mijn werk. Aan de buitenkant zag niemand dat, ik was namelijk echt een superster in het houden van een poppenkastvoorstelling.

Op een zondagochtend werd ik wakker, ik begon spontaan te huilen. De gedachte dat ik maandag weer naar het werk moest verstikte me. Het was geen burn-out, maar een bore-out. Het gevoel dat mijn leven anders moest en dat ik niet meer zo door kon gaan werd steeds sterker. Er moest nu echt iets veranderen!

Ik dompelde me onder in persoonlijke en spirituele ontwikkeling; investeerde in opleidingen, cursussen, 1-op-1 trajecten.

Alles wat ik tot nu toe heb mogen meemaken, zie ik daardoor alles als een waardevolle les in de leerschool van het mens-zijn. Ik ben er onwijs dankbaar voor, het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en het stelt mij in staat om andere mensen te mogen ondersteunen en te begeleiden om hun Inner Magic weer naar boven te toveren.

Alles wat we meemaken vormt ons, hoe cliché het ook klinkt. De vraag is: welke vorm staan we toe en hoe vormen we onze ervaringen om naar iets constructiefs? Wellicht kunnen we dat samen ontdekken.

Leef in liefde en licht,

Patrick